Operatie Goedheiligman.

December 1986. Mijn diensttijd was al aardig op weg en met de nieuwe compagnie (86-4) had ik al de eerste oefeningen meegedraaid. Nu waren het weer kazernedagen, dus niet te veel stess, drukte en vooral rustige avonden. Na het apèl even lekker eten en dan genieten van de welverdiende rust. Ook een geboren krijger moet natuurlijk zijn relaxmomenten kunnen pakken.

Hé, wat is dat? Een motorrijder. Ziet 'ie dan niet dat we met het apèl bezig zijn? Een "duidelijk verbaasde" kapitein neemt een telegram in ontvangst. Oei, nu kijkt hij toch wel ineens erg bezorgd en serieus. Door mijn jonge leeftijd was ik ook behoorlijk geschokt van het bericht wat volgde: Sinterklaas werd gegijzeld in een trein, waarmee hij onderweg was naar de kazerne. Paniek alom. De sint moest bevrijd worden en onze overheid besloot om aan de noodkreet van de Chinese minister van verkeer en waterstaat Um Lei Tung gevolg te geven, door haar best getrainde manschappen op deze taak te zetten... de Bravo compagnie.

Een lange avond en dito wandeling over, maar vooral ook naast, de spoorbielzen volgde. De kapitein besloot om die laatste reden er een stuk extra aan te plakken. De veiligheid van de goedheiligman leek ineens heel wat minder belangrijk te zijn. Merkwaardig genoeg eindigden we na vele uren waar we begonnen waren: achter de kazerne. Daar dook plots de Sint met enkele Pieten voor ons op. Blijkbaar hadden zij weten te ontsnappen aan hun gijzelnemers.

De levensbedreigende situatie had duidelijk zijn weerslag gehad op de arme Bisschop en zijn helpers. In ware shocktoestand stonden zij te wachten op hun bevrijders. De ruikbaar met een brandstof op alcoholbasis overgoten arme sint kon zelf amper meer op zijn benen staan en sloeg allerlei wartaal uit. In een nabij gelegen cafe hadden zij nog om hulp gevraagd, maar de onbegrijpende waard ("ich habe es nicht gewust") had hen weer buiten gezet. Van de daders of een trein ontbrak elk spoor, op het gedeelte na wat we al heel de avond gevolgd hadden.

Onder de begeleiding van de Bravo compagnie (of was het andersom) wist de Sint alsnog onze veilige legerplaats te bereiken. Dat hij niet voor niets als zeer gul en heilig bekend staat, bleek toen hij niet veel later in de Bravo leerzaal, nog steeds duidelijk aangeslagen en ongecontroleerd bewegend, toch zijn dankbaarheid aan de helden van onze compagnie wilde tonen.

De hongerige magen van de Bravo soldaten werden al snel gevuld met warme worsten, die in veel gevallen op zeer vreemde plekken aan het lichaam van de Sint leken te hangen. Het toeval wilde ook, dat door een "ongelukkige verwisseling" het grote boek van Sinterklaas ineens allerlei lectuur bevatte die duidelijk niet van de goedheligman kon zijn.

De zware avond bleek eens te meer zijn tol van onze jaarlijks terugkerende bezoeker te hebben geeist: zijn prachtige zilveren baard leek op sommige plekken uit te vallen en los te laten, een bekend medisch bijverschijnsel van dergelijke stressvolle ervaringen. Een aantal zeer vermoeide manschappen meende daarna in een groepshallucinatie een bekend gezicht in het gelaat van de Sint te herkennen, eveneens een door de medische staf onderkend teken van de zware inspanningen van die avond.

De missie kon dan uiteindelijk toch succesvol afgesloten worden, ondanks de fysieke ongemakken bij diverse deelnemers. De CSM heeft om onduidelijke redenen helaas niet deel kunnen nemen aan dit moedige en gedenkwaardige optreden van onze compagnie. Zijn inspiratie, kennis en vaardigheden werden op deze avond dan ook zeer gemist en hadden mogelijk een snellere redding van de Sint tot gevolg kunnen hebben en daarmee deze oude en fragiele man veel lichamelijk en geestelijk ongemak kunnen besparen.

H. Hoftijzer.